آیت الله العظمی جوادی آملی:

آدم میتواند کار خیری که انجام میدهد، حالا درس میگوید یا بحث میکند یا کار علمی انجام میدهد یا خدماتی انجام میدهد، به فقرا کمک میکند، به مسکین کمک میکند، مشکل مردم را حل میکند، بگوید خدایا این قدم را من برمیدارم که تو نگذاری من بلغزم. خیلی حرف است! نه اینکه بعد به من چه میخواهی بدهی؟ آن چه بدهی را در جمله های دیگر خودش فرمود، این ﴿تَثْبِیتَاً﴾ در نیت این شخص است ﴿ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللّهِ﴾ یک ﴿وَ تَثْبِیتَاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ﴾ دوم، خدایا مبادا این کاری که من کردم، خدای ناکرده وسیله ای بشود که من خودم را ببینم. در روایات است که اگر کسی کار خیری کرد چه داعی دارد که حالا برای این و آن بگوید. مثل این است که  گُلی را تازه شما از باغ چیده اید این گلی است که از باغ چیده اید بسیار خوب، چرا به آن دست میزنید؟ بگذارید این معطر باشد تمیز باشد لطیف باشد و بو بدهد. مدام به آن دست بزنید_ خب هر بار گفتید گویا یک بار دست زدید_ پلاسیده میشود، پژمرده میشود! این در روایات ماست که عمل خیری که انجام دادی، حالا چه کار داری که مدام بگویی! هر بار که گفتی مثل این است که این گل را یک بار دست زدی، دست که زدی پژمرده میشود.

1400/09/03