پایگاه اطلاع رسانی اسراء: حجتالاسلام والمسلمین محمدحسین مختاری، سفیر جمهوری اسلامی ایران در واتیکان، با حضور در بیت آیتالله العظمی جوادی آملی با ایشان دیدار و گفتوگو کرد.
در این دیدار، آیتالله العظمی جوادی آملی ضمن قدردانی از گزارش ارائهشده، تصریح کردند: نماینده روحانی جمهوری اسلامی در خارج از کشور باید تمرکز خود را بر فعالیتهای فرهنگی قرار دهد. جلسات و نشستهایی که برگزار میشود، باید بر مبنای اسلامشناسی عمیق و تبیین معارف قرآن کریم باشد.
ایشان با اشاره به رابطه اسلام و مسیحیت در قرآن کریم افزودند: قرآن پیام دوسویهای میان اسلام و مسیحیت ترسیم کرده است؛ از یک سو، حضرت مسیح(ع) بشارتدهنده پیامبر خاتم(ص) است و از سوی دیگر، پیامبر خاتم(ص) تصدیقکننده پیامهای پیشین الهی و حضرت مسیح است. بنابراین در اصل وحی و نبوت، تعارضی میان اسلام و مسیحیت وجود ندارد و هر دو در مسیر توحید و وحی الهی قرار دارند.
آیتالله العظمی جوادی آملی با اشاره به ساختار نظام اسلامی اظهار داشتند: نظام ما نظام «امامت و امت» است. کار نظام امامت و امت، تنها عالمکردن مردم و جهلزدایی نیست؛ جهلزدایی وظیفه حوزههای علمیه و دانشگاه است و جهالتزدایی رسالت حسینیه و مسجد به شمار میرود. مسئولیت اصلی نظام امامت و امت، «جاهلیتزدایی» است.
ایشان تأکید کردند: فعالیتهای سفارت جمهوری اسلامی در واتیکان نیز باید در همین مسیر باشد؛ یعنی مأموریت اصلی باید جاهلیتزدایی باشد.
معظم له در ادامه با اشاره به جریان غزوه خیبر بیان کردند: فتح خیبر برای مسلمانان مدینه و جامعه اسلامی بسیار سرنوشتساز و مهم بود و حماسهآفرینی امیرالمؤمنین(ع) در آن واقعه بر کسی پوشیده نیست. اما در همان روز، جعفر بن ابیطالب از حبشه به مدینه بازگشت. پیامبر اکرم(ص) پس از شنیدن خبر بازگشت او فرمودند: نمیدانم از فتح خیبر خوشحالتر باشم یا از بازگشت جعفر؟
ایشان ادامه دادند: جعفر یک روحانی و مبلغ بود و سالها در حبشه به تبلیغ اسلام پرداخت و توانسته بود پیام دین را به آن سرزمین منتقل کند، اما در نگاه پیامبر اسلام(ص)، این مأموریت فرهنگی و تبلیغی، همسنگ فتح خیبر شمرده شده است. بنابراین، فتح تنها با شمشیر تحقق نمییابد؛ با قلم و بیان نیز میتوان فاتح شد. این رسالت یک روحانی است که بتواند با تبلیغ و تبیین صحیح، جامعهای را متحول سازد.
معظم له در ادامه، بر ضرورت تأسیس یک هسته علمی ـ پژوهشی در میان مسلمانان خارج از کشور تأکید کردند و بیان داشتند: اگر در آنجا حتی چند مسلمان حضور دارند، شایسته است حوزهای علمی شکل بگیرد که دستکم چند محقق و استاد متعهد در آن مستقر شوند و صرفاً به کارهای علمی و پژوهشی بپردازند. این مجموعه باید بر محور تبیین وحی، نبوت، معاد و خطوط کلی اسلام فعالیت کند.
ایشان تأکید کردند: این محققان باید به مشترکات اسلام و مسیحیت آگاه باشند و بیان کنند، دین آنها را محترم بشمارند و در عین حال، معارف عمیق و تازه اسلام را بهصورت علمی و استدلالی عرضه کنند. گفتوگوی دینی زمانی ثمربخش است که همراه با احترام متقابل و ارائه اندیشههای نو و مستند باشد.
معظمله افزودند: این افراد باید در مسیر تحقیق و تدریس پرورش یابند و شأن علمی خود را حفظ کنند. اشتغال به امور حاشیهای و کارهایی که ارتباطی با رسالت علمی و دینی آنان ندارد، با هویت یک عالم دینی سازگار نیست. اگر چنین حوزه علمی حتی با حضور چند نفر شکل بگیرد و کار آن منظم، علمی و عمیق باشد، میتواند منشأ آثار بزرگ فرهنگی شود.
ایشان در پایان بر ضرورت تبیین مسئله معاد برای جوامع غربی تأکید کردند و فرمودند: باید جریان مرگ و معاد را برای جامعه غرب روشن کرد. انسان با مرگ نمیپوسد، بلکه از پوست به در می آید؛ اگر انسان موجودی ابدی است، پس باید در پی کالای ابدی باشد.
