دیگر اخبار
حوزه‌ و دانشگاهمان را مسجدگونه اداره کنیم/ «توحید» انسان را از اضطراب، اختلاس، رشوه و ربا نجات می‌دهد

حوزه‌ و دانشگاهمان را مسجدگونه اداره کنیم/ «توحید» انسان را از اضطراب، اختلاس، رشوه و ربا نجات می‌دهد

تمدّن ما ایرانی‌ها در تدین ماست/ خداوند افرادی را که با احتکار، بازار را ملتهب می‌کنند رها نمی‌گذارد

تمدّن ما ایرانی‌ها در تدین ماست/ خداوند افرادی را که با احتکار، بازار را ملتهب می‌کنند رها نمی‌گذارد

دیدار مسئولان، روحانیون کاروان ها، طلاب و دانشجویان از بعثه آیت الله العظمی جوادی آملی

دیدار مسئولان، روحانیون کاروان ها، طلاب و دانشجویان از بعثه آیت الله العظمی جوادی آملی

مجموعه فتاوا و استفتائات مناسک حج آیت الله العظمی جوادی آملی

مجموعه فتاوا و استفتائات مناسک حج آیت الله العظمی جوادی آملی

بعثه آیت الله العظمی جوادی آملی در مدینه منوره فعالیت خود را آغاز کرد

بعثه آیت الله العظمی جوادی آملی در مدینه منوره فعالیت خود را آغاز کرد

دیدار نماینده ولی فقیه در امور حج و زیارت از بعثه حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی

دیدار نماینده ولی فقیه در امور حج و زیارت از بعثه حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی

بازدید اعضای بعثه مراجع عظام تقلید از بعثه آیت الله العظمی جوادی آملی

بازدید اعضای بعثه مراجع عظام تقلید از بعثه آیت الله العظمی جوادی آملی

«اربعین گیری» بهترین راه برای دریافت علوم الهی

«اربعین گیری» بهترین راه برای دریافت علوم الهی

در برابر نعمت ولایت، علم و معنویت مسئول هستیم/ انتقاد از ایجاد یأس و نا امیدی در جامعه

در برابر نعمت ولایت، علم و معنویت مسئول هستیم/ انتقاد از ایجاد یأس و نا امیدی در جامعه

در راه مقابله با دشمنان به خدا تکیه کنید

در راه مقابله با دشمنان به خدا تکیه کنید

آیت الله العظمی جوادی آملی:


پایگاه اطلاع رسانی اسراء: حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی در پاسخ به این سوال که چگونه خود را از وسوسه‏ های شیطان برهانیم و بر افكار شیطانی خود پیروز شویم؟ بیان داشتند: ابلیس دشمنی بیرونی است و تا پایگاهی در درون نداشته باشد، نمی‏ تواند به انسان ضربه بزند.

پایگاه اطلاع رسانی اسراء: حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی در پاسخ به این سوال که چگونه خود را از وسوسه‏ های شیطان برهانیم و  بر افكار شیطانی خود پیروز شویم؟ بیان داشتند:

ابلیس دشمنی بیرونی است و تا پایگاهی در درون نداشته باشد، نمی‏ تواند به انسان ضربه بزند. كار شیطان صدور سم به درون انسان است. اگر كسی كه می ‏خواهد دیگری را با سم از پای درآورد، آن را در جیب شخص بگذارد، تأثیری در وی ندارد یا اگر سم را به او بخوراند و او بالا بیاورد، باز هم اثری ندارد. دستگاه گوارش باید سم را بپذیرد و آن را جذب كند تا پس از ورود به خون، اثر زیانبار خود را به جای بگذارد.

وسوسه‏ ها نیز چنین است: هوا، هوس و شهوترانی‏ های گوناگون كه رقیق ‏ترین و سبك‏ترین آن در جوانها و سنگین‏ ترین آن در سالمندان، به صورت حب جاه و مقام مشاهده می‏ شود، نشانه تأثیر سم است.

واپسین عقبه‏ ای كه بزرگان سیر و سلوك از آن نجات می‏ یابند، «مقام خواهی» یا همین بازی هایی است كه بسیاری به آن گرفتارند. اگر كسی از تعاریف و القابی كه به او می‏ دهند، لذت ببرد، معلوم می‏ شود كه سم در او اثر كرده است . وجود مبارك امیرمؤمنان(علیه‌السلام) در عهدنامه مالك اشتر فرمود: شیطان همواره در پی حمله است: وقتی كسی از تو تعریف می‏ كند، باید مواظب باشی، چون در خط مقدم آتش شیطان قرار گرفته‏ ای. [1]

كسی كه با آبروی مسلمانی معامله می‏ كند، از درون آتش می‏ گیرد؛ نه از بیرون. این شخص دیگر شبها خواب ندارد. هرچه قرص خواب بخورد، باز هم به خواب نمی‏رود. هرچه بستر نرم فراهم كند، باز هم خواب ندارد. زمانی انسان بر تشك نرم می‏ خوابد، و زمانی این تشك پر از تیغ است. انسان بر روی این تشك به هر طرف بغلتد، تیغ می‏ خورد. تیغی كه از درون انسان بر می‏ خیزد، با قرص خواب برطرف نمی‏ شود.

چه آساید به هر پهلو كه گردد ٭٭٭٭ كسی كز خار سازد او نهالین [2]

در روایات ما آمده است: برای انجام هر كار «بسم اللّه الرحمن الرحیم» بگویید [3]؛ یعنی كاری كه قصد انجام آن را دارید، باید به گونه‏ ای باشد كه در مدخل ورودی آن بتوان گفت: «خدایا به نام تو».

به این ترتیب، ما هیچ كاری را بدون مطالعه، تفكر و عاقبت سنجی انجام نمی‏ دهیم؛ و علاوه بر این، كارهایی را انجام می‏ دهیم كه بتوانیم در ابتدای آن بگوییم: «خدایا با نام تو آغاز می‏ كنم». چنین كاری یا واجب است یا مستحب. حرام و مكروه را نمی‏ توان با نام خدا انجام داد. با این تمهید شیطان همواره در اسارت ماست.

 

پاورقی...........................

[1]. «إیاك و الإعجاب بنفسك و الثقة بما یعجبك منها و حُبّ الاطراء فإن ذلك من‏أوثق فرص الشیطان»؛ نهج البلاغه، نامه 53.

[2]. دیوان شمس، ص 707، ش 1898.

[3]. وسائل الشیعه، ج 7، ص 170