نمایشگر دسته ای مطالب
بازگشت به صفحه کامل

خطبه‌هاي نماز عيد سعيد فطر

اعوذ بالله من الشيطان الرجيم

بسم الله الرحمن الرحيم

«الحمد لله ربّ العالمين و صلّي الله علي جميع الأنبياء و المرسلين سيّما خاتمهم و أفضلهم محمد و أهل بيته الأطيبين الأنجبين سيّما بقيّة الله في العالمين بهم نتولّي و من أعدائهم نتبرّء الي الله».

«أَسْعَدَ اللَّهُ أَيَّامنَا وَ أَيَّامكُم‏»! اين عيد را كه عيد جهان اسلام است به پيشگاه وليّ عصر(ارواحنا فداه) و عموم امت اسلامي و به شما بزرگواران تبريك و تهنيت عرض مي‌كنيم. از ذات اقدس الهي مسئلت مي‌كنيم عبادات و مخصوصاً روزه همگان به ويژه شما را به أحسن وجه بپذيرد و بهترين پاداش دنيا و آخرت را به شما مرحمت كند!

عيد در اسلام مربوط به عبادت و قُرب خداست. عيد رسمي آن است كه با آن امت بتواند يك ستوني را زير يك خيمه نگه دارد. رسميت عيد به اين نيست كه انسان جامهٴ نو در بَر كند و مانند آن, روزي در اسلام عيد است كه وظيفهٴ رسمي را به عهده امت اسلامي قرار دهد و آن هم نماز است! نماز ستون دين است و اين ستون را بايد زير خيمه دين نگه داشت! روزي كه پيغمبر به دنيا مي‌آيد عيد ما نيست، روزي كه امام به دنيا ميآيد عيد ما نيست، البته آن نشاط و سرور هست، اما يك وظيفهٴ رسمي را دين بر عهده ما نگذاشت؛ نفرمود روزي كه پيامبر به دنيا آمد نماز رسمي دارد، نفرمود روزي كه امام به دنيا آمد نماز رسمي دارد، البته آن تبريك گفتن, نمازهاي فردي و نافله‌هاي مستحبي آنها جزء برنامه‌هاي رسميِ دين نيست. دو نماز عيد است در اسلام كه گفتند از هر فرصتي استفاده كنيد، بشتابيد و در اين نمازها شركت كنيد؛ يكي بعد از فراغ از عبادت ماه مبارك رمضان است و يكي هم بعد فراغ از عبادت‌هاي حج است. در عيد قربان و در عيد رمضان انسان برنامهٴ رسمي دارد، پس دو عيد در اسلام بيشتر نيست. در عيد غدير با اينكه عِدل[1] قرآن كريم است يعنی امامت، ما چنين نمازي نداريم. اعيادي كه مربوط به اين دوازده امام است، مربوط به صديقه كبرا(سلام الله عليها) است يا مربوط به وجود مبارك رسول گرامي(صلّي الله عليه و آله و سلّم) است ما چنين برنامه رسمي نداريم كه همه بشتابند و اين ستون را حفظ كنند، اين اصل اول. پس اسلام روي شخص كار ندارد، اساس عبادت را كار دارد.

مطلب دوم آن است که هر عبادتي هم عيد ندارد؛ عبادت‌هايي عيد دارد كه انسان مهمان خدا شد، وقتي مهمان شد با دست پُر برمي‌گردد. سالي دو بار خدا ضيافت و مهماني خاص دارد؛ گرچه در تمام «ليل» و «نهار» ما در كنار سفرهٴ خدا نشسته‌ايم، ولي آن ضيافت و مهماني چيز ديگري است. ما در ماه مبارك رمضان مهمان خداييم، در سرزمين وحي که حج عمره انجام مي‌دهيم مهمان خداييم. ماه مبارك رمضان ماه «ضيافت الله»[2] است و سرزمين مكه هم كه جاي حج و عمره است «ضيوف الرّحمان»[3] دارند؛ ما غير از اين دو مهماني، مهماني خاص نداريم! در آن مهماني‌هاي خاص است كه ميزبان به نحو خصوص از مهمانش پذيرايي مي‌كند. فرمودند وقتي كارهاي حج و عمره شما تمام شد، روز دهم كه قسمت مهمّ مسائل حج به پايان رسيد عيد قربان است؛ آن روز روزه گرفتن حرام است، عيد فطر هم روزه گرفتن حرام است! وقتي مهمان او هستيد، صاحب‌خانه اگر گفت چيزي امساك كرديد حرام است، ميزبان بايد حرف مهمان را گوش بدهد! اين هم اصل دوم كه ما در اسلام بيش از دو عيد نداريم، عيدي كه وظيفه ما اين است كه ستون را نگه داريم، نه براي امور مستحبی! آن فضايل فراواني كه براي عيد غدير و اعياد ديگر است يا ائمه(عليهم اسلام) آمدند يك حساب است! طبق همين دعاهاي نُه‌گانه‌ايي كه پنج‌تا در قنوت ركعت اول است و چهارتا در قنوت ركعت دوم، اين يك عيد جهاني است كه «جَعَلْتَهُ لِلْمُسْلِمِينَ